"Iδιαίτερα συγκινητική στην Καλαμαριά είναι ή παρέλαση, πού
ακολουθεί τη δοξολογία. Μετά τα τυπικά τμήματα, σχολεία και διμοιρίες
τιμητικές, διέρχονται ορμητικά οι νέοι Πόντιοι, με τις πατροπαράδοτες στολές,
τα βυζαντινά λάβαρα, και τις παλιές σημαίες, μέσα σε μια αποθέωση από μέρος του
κόσμου, που προτιμάει χίλιες φορές να μείνει εκεί, παρά να δει τη μεγάλη
παρέλαση κάτω στην πόλη, όσο μεγαλοπρεπή και αν προμηνύεται(…)
Στις μεγάλες εθνικές γιορτές η δοξολογία στην μητρόπολη της
Καλαμαριάς, τον ναό του Σωτήρας, παίρνει μια παλαιά Κοινοτική γνησιότητα και
αίγλη, που όσο κι αν δεν την έζησε, ξαφνικά κυριεύεσαι και τη νιώθεις. Λάβαρα
που θυμίζουν ελληνικές πολιτείες εξαιρετικά κάποτε ανθηρές, μα και ποτάμια
αίματος που διαβαίνουν, σημαίες που κρατιούνται με πίστη, και όχι άδικη,
αιώνιων νοσταλγών, προεδρεία διάφορα που ατενίζουν τους νεαρούς βλαστούς και το
υπόλοιπο πλήρωμα με αυστηρό και επίσημο μάτι. Ατμόσφαιρα αρρενωπή, όπου η κρυφή
νοσταλγία, η κάποια πίστη στην επιστροφή, ο σεβασμός και το φιλότιμο, συνθέτουν
την αρμονία της(...)
Λοιπόν, η «πολυδέγμων» Θεσσαλονίκη είχε το
χρώμα το βυζαντινό της πάντοτε, ξαναπόχτησε όμως αυτό όλες τις ζωντανές του αποχρώσεις,
αφότου η πολιτεία πατικώθηκε με προσφυγιά, που προέρχεται από όλα τα χαμένα,
για την ώρα, μέρη. Οι εντόπιοι, οι επιλεγόμενοι μπαγιάτηδες, μολονότι πολύ
περισσότεροι και πιο γνήσιοι από τους παλιούς λεγόμενους Αθηναίους, έχουν
προπολλού παραμερίσει κι ώρες-ώρες, θαρρείς, συγχωνευτεί, αφού βέβαια έκαναν
όσο μπόρεσαν μαύρο τον βίο των προσφύγων στα πρώτα χρόνια. Είχαν ετοιμαστεί,
βλέπεις, να καταφάγουν μόνοι τους τα αμύθητα λάφυρα, αλλά λογάριαζαν χωρίς τον
ξενοδόχο.
